China Fantasy reviews

Kerst bij de Chinees Je loopt binnen en denkt: dit is geen restaurant, dit is een truckerscafé dat zich voor kerst heeft verkleed als Chinees restaurant. Eén lampsnoertje, karig opgehangen, alsof het er met tegenzin hangt. Op tafel vaasjes met plastic bloemetjes die ooit roze waren, maar nu de kleur hebben van vermoeidheid. Kerst begint hier met een compromis. Het voorgerecht wordt geserveerd door een vriendelijke jongeman die duidelijk niet verantwoordelijk is voor de keuken. Een karakterloos kluitje dim sum, dat eruitziet alsof het al wist dat het opgegeten ging worden zonder herinnerd te worden. De loempia daarentegen: verrassend oké. Een pittig sausje redt de avond nog even. Zoals een kerstliedje op de radio je soms ineens mild kan stemmen. Tussen voor- en hoofdgerecht zit twintig minuten. Genoeg tijd om te kijken. En te ruiken. Formica tafels met houtprint — sfeervol in de zin dat ze al heel lang bestaan. Ze passen wonderwel bij het tapijt uit 1980, vermoedelijk gelegd tijdens de laatste renovatie. Dat tapijt vertelt een verhaal. Van drie generaties sojasaus, Haarlemmermeerse bagger en platgetrapte hoop. Een sopje had hier niet misstaan. Of een brand. Dan het hoofdgerecht. Lamsrack in teriyakisaus en kip in zoutzuur. Ruim voldoende, zegt men dan. Het lamsrack lijkt echter afkomstig van het zwarte schaap uit de stal. Of van een stalbrand. Ik denk aan een crematie. Hier en daar well-done vlees met een randje verkoold. Na de wachttijd besluit ik niets te zeggen. Sommige gevechten win je door ze niet te voeren. Als extra een side dish: een schaaltje mihoen. Vier euro. Daar moet haast beluga-kaviaar in hebben gezeten, gezien het bedrag. De groentebegeleiding is een kleine tragedie: vier sliertjes ijsbergsla. Gelukkig werden die niet apart in rekening gebracht. Dat scheelt. Het nagerecht — een ijsscholletje met fruit uit blik — hebben we na 35 minuten wachten laten varen. Ook wachten is een keuze. Deze keer kozen we voor naar huis gaan. Bij vertrek nog vriendelijk gegroet. Dat wel. 115 euro afgerekend. Buiten, in de kou, dacht ik: we hadden beter bij Jezus in de stal kunnen aanschuiven. Meer warmte. En waarschijnlijk beter lam.

Wat was het eten slecht. Super vette loempia die veel te zout was en waar heel weinig vlees inzat. Het gerecht Sing Chow Tjau Mi was ook te vet en te zout. Enorme grote stukken paprika erin. Geen gegrild vlees maar slap en smakeloze sliertjes vlees en slechts 5 garnalen. We hebben hier vele jaren met plezier heerlijk gegeten. Maar dat lijkt het restaurant niet meer waar te kunnen maken. Jammer is echt vergane glorie. Ik denk dat dit echt de laatste keer is dat we hier eten gehaald hebben.

Ik heb gisteren weer eens Bami Rames en 2 loempia's gekocht bij China Fantasy, wat mijn favoriete Chinese Restaurant was in Hoofddorp. Bami Rames behoort een Rijsttafel te zijn op 1 bord. Bij thuis komst zat in mijn tasje: De 2 loempia's, 1 bakje Bami, 1 bakje met Rames vlees en Sajoer Lodeh en 2 zakjes met kroepoek met cokes en pinda's. Volgens mij miste ik het derde bakje met een stukje kip en saté met pinda sous. Of is dit gerecht zo uitgekleed? Helemaal geen Rijsttafel op 1 bord.

We aten tapas. Porties veel te groot. Je komt met moeite tot ronde twee. De bedoeling is kleine hapjes, maar zowel de patat als het groentegerecht tjap tjoy was zoveel dat je daarna ook klaar bent. De kerrie driehoekjes staan er twee op de foto en je krijgt er 4. Ik heb er melding van gemaakt. Dit vind ik verspilling van eten. Er staat nog wel op de kaart dat je niet meer moet bestellen dan je op kunt ivm verspilling. Begin daar dan zelf eens mee.

Heel jammer dat ik dit moet delen. Maar hier zal ik dus nooit meer eten bestellen. En de reden komt voornamelijk… omdat er beestjes in onze eten zat. Vervolgens bellen we netjes en delen we de foto's via whatsapp. Mevrouw vertelt heel rustig en nonchalant dat dit normaal is en dat dit van de paddenstoelen restjes komt. Je kan duidelijk bij deze foto’s de beestjes en zijn pootjes goed zien. We vragen netjes onze geld terug want we konden dit niet eten zo. Mvr biedt ons een tegoedbon waar we natuurlijk niks aan hebben, na dit zouden we hier niks van willen eten. Dus dan zonder eten moeten zitten terwijl mijn kinderen en ik verheugd waren om dit te eten.